Ik en mijn hysterische astma

A.E.Veltstra
06/05/2003

's Ochtends, voor je wakker wordt, als je ligt te sluimeren in je bed,
en je luistert naar je lichaam, en de dingen om je heen,
dan hoor je hoe je ademhaalt, in een rustig tempo, oppervlakkig.

Niets aan de hand.

Dan wil je gaan opstaan, je komt overeind, en strekt je uitgebreid uit.
Adrenaline vloeit door je aderen, je spieren ontwaken, er tegenaan!

Maar dan...

Gelijk met je spieren worden longen intens, "Werken, zuurstof is nodig!"
Je borstkas trekt samen, je luchtpijp knelt af. Iets houdt je adem tegen.

Terwijl je weet,

dat het nergens voor nodig is. Dat je juist nog in bed lag te slapen.
Dat je longen normaal aan het ademen waren, totdat je op wilde staan.

Hysterische astma, heb ik dat genoemd, door adrenaline ontwaakt.
De oplossing? Meditatie, ontspanning.
Adem langzaam in, en houd het dan vast, dwing dat je borstkas ontspant.
Adem langzaam weer uit, begin weer opnieuw, totdat de astma ophoudt.

Want

mijn longen en borstkas trekken hard samen, verkrampen als een spier in je kuit.
Je longen masseren dat is wel wat lastig, dus adem je even niet uit.
Houd vast al die lucht, zorg dat je niet flauwvalt, ontspan zo goed als je kunt.
De aanval verdwijnt, minuutje of vijf, soms tien, maar dat is geen punt.

Totdat...

in't holst van de nacht, je longen dichtslaan, de nachtmerries komen, niet gaan.
Schrik je wordt wakker, badend in zweet, doe open, doe open dat raam!
Het helpt alles niet, je raakt in paniek, de kramp in je longen versterkt,
en ook ventolin, de longenontspanner, na twee capsules pas helpt.

Dan... heb je astma.