Toch niet verbaasd
Verbazing alom? Niet echt. Op het Mysteriumcongres in Amsterdam in juni 2000, vertelden John Carney en Aldo Colombini over de eenvoud van normale handelingen. Op televisie vertelde Teller van het wereldberoemde goochelduo Penn & Teller over die idiotie die goochelaars erop nahouden ten aanzien van hun 'onverdachte' handelingen. Kortom: neem eens een proef. Leg eens een kaart op tafel en vraag een willekeurig persoon deze op zijn kop te leggen. Hoeveel mensen hebben twee handen nodig? Hoeveel mensen nemen de kaart in hun ene hand, pakken hem met de andere over om hem vervolgens weer op tafel te leggen?
Met andere woorden: Darwin, als het er echt moet uitzien alsof je geen vingervlugheid gebruikt, gebruik dan geen vingervlugheid. Gebruik bijvoorbeeld een dubbelbeeld kaart. Veel gemakkelijker.
Als je er net als ik prat op gaat dat je vingervlug bent, wil je dat ook laten zien. Sommige goochelaars vinden dat een foute instelling. Dan ben je niet bezig met magie, maar met truukjes, zegt bijvoorbeeld Eugene Berger. Soms heeft hij daar gelijk in; dat ligt maar net aan de omstandigheden. Een kaartwissel die zo snel is dat je de kaart onder je ogen ziet veranderen, is al een stukje magie in zichzelf. Daar mag best een staaltje vingervlugheid aan te pas komen. Met de nadruk op 'vlug'. Vandaar dat ik mijn variant op de kaartwissel heb uitgedokterd.